Kolega Pio przypomnial malemy r. pewien stary dowcip, ktory jak ulal pasuje do korporacji:

"Pierwsza lekcja biologii w roku szkolnym:
- Dzisiaj drogie dzieci - mówi nowa nauczycielka; opowiemy sobie o ośmiornicach.....Ośmiornice żyją na dnie oceanów. Poruszają się przy pomocy specjalnych odnóży. Z początku wolno, bardzo wolno pełzną po piasku. Potem coraz szybciej i szybciej aż nabiorą takiej szybkości, że pozwala im to pędzić pod górkę w kierunku brzegu. Wybiegają na plażę i biegną. Dalej i dalej. Przebywają bezkresne równiny, pustynie i z całą mocą woli kierują się w stronę gór. Na pełnym gazie wbiegają całym stadem na szczyt, podskakują i unoszą się w kierunku nieba. Mijają stratosferę i za chwilę są już w kosmosie...
- Proszę pani - dobiega głosik z pierwszej ławki . Wydaje mi się, że pani mówi nieprawdę.
- Taaak? A jak się nazywsz dziewczynko?
- Marysia Kowalska.
- Dobrze dzieci, otwieramy zeszyciki i wszyscy piszemy: "Kowalska jest pierdolnięta!"

Owa nauczycielka wystepuje dosc czesto w roli ekspata-eksperta, ktory przybyl na ratunek polskiej "zacofanej" gospodarce i daje nam "wspaniale" rady, ktorych poziom absurdu porowynwalny jest do opowiesci o osmiornicy. Szkoda tylko, ze nikt im nie przerywa.

ale maly r. nie poddaje sie ... do jego dzialu plaga "ekspertow" jeszcze nie dotarla

- Mielismy kilka scenariuszy postepowania do wyboru. Ale nie moglismy sobie z tym poradzic, wiec wybralismy po trochu z kadego scenariusza.

Po tej szczerej i rozbrajajacej deklaracji pytanie: "Dlaczego nie jest tak jak ustalilismy?" utknelo malemu r. w ustach. Takiej wypowiedzi kompletnie sie nie spodziewal. Zrozumial tylko, ze mogl napisac jeden scenariusz, zawierajacy jedno zdanie: "Robcie co chcecie". I o ile mniej mialby przy tym pracy!

ale maly r. nie poddaje sie - to znaczy jest mu wszystko jedno.

Ostatnio tak wyglada praca malego r.

Restrukturyzacja wchodzi w kolejna faze - faze sraczki. Po fazie euforii zwiazanej z zakonczeniem negocjacji i przeforsowaniem przez zarzady spolek planow restrukturyzacyjnych, po fazie zbierania pochwal i premii, nieuchronnie nadszedl etap, gdy wszyscy zrozumieli, ze to, co jest na papierze nijak ma sie do rzeczywistosci i dostali przyslowiowej sraczki. Nagle okazalo sie, ze to, co zreczna reka prezesa przekreslila na schemacie organizacji i wyrzucila nonszalncko do kosza, jest jednak potrzebne i trzeba to jakos zaadoptowac do nowej, niestety zatwierdzonej, struktury. Nagle okazalo sie, ze dzial, ktorego istnienie z punktu widzenia strategicznego wydawalo sie bezsensowne, byl idealnym rozwiazaniem z punktu widzenia administracyjnego. Okazalo sie, ze nie wystarczy przeniesc etaty i biurka z jednego pietra na inne. Okzalo sie, ze ludzi jest za malo. Okazalo sie, ze nie ma pieniedzy. Okazalo sie, ze prezesi zyja w innym swiecie - a nie, przepraszam, to zawsze bylo wiadomo, ale nikt nie wiedzial, ze ten swiat lezy w tak odleglej galaktyce.

No i nagle ta cala otrzezwiajaca burza dotarla do biurka malgo r. Okazalo sie, ze trzeba pozmieniac wszystkie plany budzetowe, przewidywania i policzyc pieniadze na nowo. No i nie bedzie w sierpniu wakacji, obozu treningowego, ani wspinania w gorach. Bedzie, trudny do okreslenia, nawal pracy. W sumie to i dobrze, bo ostatnio bylo tak nudno, ze nawet nie bylo o czym pisac (nawet nie chcialo sie pisac!). Ale dlaczego akurat w wakacje?

ale maly r. nie poddaje sie ... przelozyl plany wyjazdowe na wrzesien i zyje nadzieje, ze we wrzesniu wszystko sie uspokoi.

"Dojazd do pracy to strata czasu, który można wykorzystać na wiele innych, bardziej pożytecznych sposobów - przekonują autorzy badania Flexible Working 2009 wykonanego na zlecenie firmy Avaya." [ czytaj: IDG ]

Jest to jedna z tych spraw, ktore maly r. wie i bez badan. Ale milo jest, gdy ktos cos takiego zbada i czarno na bialym potwierdzi.

Einstein powiedział kiedyś cos takiego: "Wszyscy wiedzą, że czegoś nie da się zrobić, aż znajduje się taki jeden, który nie wie, że się nie da, i on to robi." W korporacji wygląda to jakoś tak: "Wszyscy wiedza, ze coś nie jest problemem, aż znajduje się taki jeden, który tego nie wie i zaczyna te problemy stwarzać".

Jednym z zadań małego r. jest uruchamianie pewnego procesu aktualizującego dane w bazach. Na prośbę działów produkcyjnych pobiera dane, przetwarza je, sprawdza poprawność i wrzuca do innej bazy. Pracochłonny banał, który działa w ten sposób odkąd mały r. pamięta. Nikomu to nie przeszkadzało, aż do chwili, gdy pojawił się nowy inżynier, który za wszelką cenę chce zgłębić sens istnienia pewnych schematów. No i zaczął dopytywać: dlaczego to mały r., dlaczego w ten sposób, dlaczego nie inaczej, po co i na co? Najwidoczniej jest on zwolennikiem kreacjonizmu i "inteligentnego projektu", bo jakoś nie chce zrozumieć, że proces ten wyewoluował po latach pracy i jest prawdopodobnie najlepszym rozwiązaniem, bo po pierwsze nikomu nie przeszkadza, a po drugie (co rzadko się zdarza) działa. Może nie jest doskonały, ale w obecnej chwili nie ma czasu, ani pieniędzy, ani żadnego sensu jego poprawianie. Niestety pech chciał, że jego dociekania wymknęły się do działu prawnego. No i umarł w butach. Konwersacja trwa juz trzeci dzień, ze 20 mejli, żadnych konkretów, zaangażowane zostały kolejne osoby i chyba zaraz powołają "grupę pracy", bo już sami nie wiedzą o co chodzi (o ile kiedykolwiek wiedzieli). Gdyby z równym zaangażowaniem zabrali się do konstruktywnej pracy to wkrótce wynaleźli by teleport, lekarstwo na raka i zaprowadzili pokój na Bliskim Wschodzie, a tak tylko na nowo wynajda teorie ewolucj. W sumie dobre i to.

ale mały r. nie poddaje się ... zanim ustala co i jak, to on ma czas wolny

"Odór wydobywający się z lodówki stojącej w jednym z biurowców w Kalifornii zatruł 28 osób." [ czytaj: GAZETA ]

Jak to mowia: "zdarza sie w najlepszej rodzinie". Generalnie zapachy ktore czasami dobiegaja z korporacyjnej lodowki potrafia podciac nogi. Zwlaszcza gdy po jakis swietach ktorys z pracownikow postanowi odgrzac flaczki, bigosik tudziez inny przysmak, ktory na pewno jest smaczny, ale potrafi niezle zamieszac atmosfere. Albo jak pani sprzatajaca w amoku odlaczy kabel od lodowki. Raz jej sie to przytrafilo, a niefart chcial, ze w zamrazalce byla ryba. Masakra. Nie dalo sie przejsc obok kuchni. A okna w biurowcu przeciez sie nie otworzy, a klima mle powietrze w obiegu zamknietym.

W takich chwilach maly r. jest naprawde bliski kapitulacji.

Dlugi weekend maly r. spedzil w Podlesicach. Wspinal sie na skalki. Trasa zaznaczona na zdjeciu nazywa sie: "Maly R."! Niesety byly to za wysokie progi dla poczatkujacego skalkowicza (trudnosc VI.3), jakim jest maly r., ktory zadawalal sie prostrzymi trasami (VI.+), takimi jak trasa po prawej stornie zwana "Dziurkami".

ale maly r. nie poddaje sie ... kiedys wejdzie na "Malego R."